Menu

2007/11/23

سفرنامه مالدیوز - بخش ۲

درود بر شما
مالدیوی‌ها خود را دیوِهین و میهن خود را راجه می‌نامند. نخستین مالدیوی‌ها ۱۵۰۰ قیل از میلاد مسیح به این سرزمین مهاجرت کردند. این مردم از شمال غربی هند آمده بودند و از نژاد هندو بوده‌اند. زبان رسمی آنها دیوِهی است که از زبان سِنِگالی اِلو ریشه می‌گیرد. زبان رسمی را بعنوان زبان اداری استفاده می‌کنند و در بین تحصیل‌کرده‌ها رایج می‌باشد. زبان عربی فقط در هنگام انجام وظایف دینی بکار برده می‌شود. در آموزش‌گاه‌های قرآن٬ زبان عربی آموزش داده می‌شود و این آموزش‌گاه‌ها از طرف دولت حمایت می‌شوند.

خط اصلی آنها از چپ به راست بوده‌است٬ ولی در پایان قرن ۱۸ میلادی با پیروی از دستور فرهنگ عربی٬ خط مادیوی راست به چپ شده‌است. الفبای زبان دیوهی از ۲۴ حرف تشکیل شده‌است و همانند خط عربی است.

ملیت و دین اسلام در این کشور جدا نشدنی هستند. ريیس‌جمهور رهبر دینی و فرمانده کل نیروهای نظامی است. او هر پنج سال از طرف مجلس کاندید شده وسپس توسط رای مردم پذیرفته یا رد می‌شود.

مردم مالدیوز ۱۰۰٪ از مسلمانان اهل سنت هستند.

حجاب در مالدیوز اجباری نیست و زنان با انتخاب خود پوشش دلخواه‌شان را برمی‌گزینند. آنها می‌توانند با لباس‌های پوشیده و رنگی و زیبا در خیابان رفت و آمد کنند.

مالدیوز عضو سازمان ملل و کشورهای مشترک المنافع است و با ۱۲۲ کشور خارجی رابطه دیپلماتیک دارد.

درآمد اصلی مردم مالدیوز از صنعت جهانگردی و ماهی‌گیری است.

بهترین بخش مالدیوز٬ دنیای زیر آب آن است. تا به حال در چند غواصی که داشته‌ام ماهی‌های بسیار زیبایی مشاهده کرده‌ام.

در سفرنامه آینده در این مورد بیشتر خواهم نوشت.


No comments:

Post a Comment